Challenge #2: Evaluatie

meh

Hoe heb ik een maand lang mindfulness ervaren?

Challenge 1 was een mentale, maar vooral ook lichamelijke uitdaging: heel veel bewegen en gezond eten. Dat ging behoorlijk goed. Challenge 2 ging over mindfulness, en dat is heel anders gelopen. In dit artikel lees je hoe het is bevallen om 30 dagen mindfulness te beoefenen.

Tenminste, kon ik maar zeggen dat ik dat had gedaan, 30 dagen mindfulness. Het bleek dat deze challenge en de verbouwing van mijn nieuwe huis niet goed samen gingen. Eigenlijk heb ik het anderhalve week gedaan, toen begon de verbouwing, en daarmee is de mindfulness compleet de deur uit gegaan.

Merkbare effecten

Die eerste anderhalve week was op zich positief. Het dagelijks mediteren maakte me wel relaxter, minder angstig en daarmee zelfverzekerder en steviger. Ik zei op dagelijkse basis makkelijker wanneer ik het ergens niet mee eens was. Het leek alsof ik assertiever was, omdat ik steviger in mijn schoenen stond. Soms zelfs eerder geïrriteerd. Vreemd eigenlijk, je zou verwachten dat je er juist ‘milder’ van wordt.

Daarna begon de verbouwing. Hoewel ik me had voorgenomen om kleine storingen juist aan te grijpen om mindfulness te beoefenen, en mezelf niet zo serieus zou nemen.. nou ik heb me behoorlijk geirriteerd op momenten als het niet ging zoals ik wilde. En ik heb mezelf nog nooit zo serieus genomen. In de rest van de 30 dagen heb ik me niet meer hersteld.

imagesVY7JJQVA

Ik zou teleurgesteld kunnen zijn, maar ik zie het als een goede leerervaring. Ik heb er niet zoveel uit gehaald als ik had gehoopt, maar het volgende weet ik nu:

1. Mindfulness bouw je in kleinere stapjes op

Als ik de challenge nu teruglees, denk ik dat ik veel teveel in één keer wilde. Als ik mindfulness nog eens een kans geef, richt ik me voorlopig alleen op het mediteren – dat vraagt al discipline genoeg, en geeft al merkbare effecten door de hele dag.

2. Paradox tussen loslaten en complete controle

Door van mindfulness een challenge te maken, probeerde ik mijn gedachten volledig onder controle te brengen. Dat werkt averechts: je wilskrachtspier raakt uitgeput, waardoor je bijeffecten krijgt zoals irritatie. En als het even niet lukt, is het meteen helemaal verpest – to hell with it! Mindfulness vraagt dus niet dat je iets aan je leven toevoegt, maar dat je dingen weglaat.

3. Er is slechts een dunne lijn tussen mindfulness en ‘tobben zonder inhoud’

Focus je teveel op ‘mindfulness’ bereiken, dan wordt het al snel tobben zonder inhoud. En tobben is nu juist wat je zou gaan voorkomen. Je kan je ‘zorgen’ gaan maken over dat je gedachten leeg zouden moeten zijn. Net zoals wanneer je tegen jezelf zegt: denk NIET aan witte ijsberen. Waar denk je dan aan?

Conclusie

Ik sta welwillend tegenover Mindfulness, maar dan wel de meer concretere oefeningen – ademhalingsoefeningen en meditatie. Dat kun je doen, en dat maakt het uitvoerbaar. Maar voor mij ontbreekt de ‘filosofie’, want de inhoudelijke filosofie van de hedendaagse mindfulness is flinterdun. Daarvoor heb je echt meer vanuit het Zen-boeddhisme nodig, en liever nog het Taoisme, mijn persoonlijke voorkeur.

Wat heb ik nu eigenlijk ontdekt: dat mindfulness niks is, of dat ik teveel neig naar het ‘moeten’ en ‘discipline’?

Deel het met iemand anders: